Το θεατρικό εργαστήρι του Μικρού Δέντρου ξεκίνησε!

Στην πρώτη μας συνάντηση, ασχοληθήκαμε με παιχνίδια γνωριμίας και απελευθέρωσης και με την κίνησή μας. Ο θεατρικός χώρος της facta non verba ευννοεί πολύ τα κινητικά παιχνιδια και προκαλούσε τα παιδιά να τρέξουν και να δοκιμάσουν πόσο γλιστράει το πάτωμα, πριν καν ξεκινήσουμε τη συνάντηση. Έτσι, δοκιμάσαμε να κινηθούμε σε σχέση με τους άλλους σε ζευγάρια, σε σχέση με το χώρο, ή αλλιώς, σαν να είμαστε καγκουρό, ελέφαντες και φίδια. Μιμηθήκαμε , λοιπόν, την κίνηση των ζώων και κάποια δοκιμάσαμε να τα κάνουμε παντομίμα (Πώς να μακρύνω το λαιμό μου για να δείξω την καμηλοπάρδαλη;). Συζητήσαμε και αναρωτηθήκαμε για το που ζουν και τι τρώνε. Τέλος, δοκιμάσαμε να μιμηθούμε τις φωνές τους (Αμ, η χελώνα τι φωνή έχει; Ποια/οιος έβαλε αυτήν την κάρτα;).
Για κλείσιμο, τα παιδιά θυμήθηκαν από τις περσινές συναντήσεις μας Το όνειρο του σκιαχτρου και ζήτησαν να παίξουμε τη σκηνή που ο κυρ-Δίκανος κατασκευάζει το σκιάχτρο. Έτσι και κάναμε. Μέχρι την επόμενη συνάντηση…

Το Θεατρικό εργαστήρι απευθύνεται σε παιδιά από 5 ετών και άνω και πραγματοποιείται κάθε Πέμπτη στις 18:00 στον χώρο της Facta Non Verba.
Διεύθυνση: Βαλαωρίτου 18 στον 7ο όροφο (είσοδος και από Λέοντος Σοφού 20).
Πληροφορίες/εγγραφές: 6996446690,6944564328

Περί οράματος

Αν το διαχρονικό της βιωματικής μάθησης του Dewey ήταν οι απαρχές της προοδευτικής αγωγής στις αρχές του 20ου αιώνα, αργότερα έρχεται το κίνημα της αποσχολειοποίησης να σπάσει την κανονικότητα (Illic, Kozol, Gatto, Goodman)
Βασικά χαρακτηριστικά της αποσχολειοποίησης:
1. Σε επίπεδο ατομικό: αυτονομία, αυτοδιεύθυνση, αυτομόρφωση. Ενεργή μάθηση. Διάσπαρτα κέντρα μάθησης σε όλη την κοινότητα.
2. Σε επίπεδο κοινότητας: Συμμετοχή, αλληλοβοήθεια, κοινωνικοπολιτική δράση/δημόσιος λόγος, πνευματική και χειρωνακτική εργασία, δράση σε υποομάδες.
3. Διαδικαστικό/λειτουργικό επίπεδο: Αποκέντρωση των εξουσιών, ομάδες εργασίας, αντιιεραρχικές σχέσεις, κυκλικότητα.
Τον ίδιο καιρό περίπου στην Γαλλία το κίνημα Freinet οργανώνει το λαικό σχολείο με τα εξής βασικά χαρακτηριστικά:
1. Σχολείο ανοιχτό στην ζωή: Σχολείο που σπάει τα όρια του μέσα/έξω, ανοιχτό και ζωντανό και σε αλληλεπίδραση με την πόλη.
2. Σχολείο εργασίας; Δεν υπάρχει διαχωρισμός πνευματικής και χειρωνακτικής εργασίας, σχολείο οικονομικά αυτόνομο και αλληλέγγυο.
3. Σχολείο φιλόξενο, αταξικό, συνεργατικό, με άνοιγμα στην διαφορετικότητα και αυτοδιοικούμενο
4. Σχολείο αληθινής επικοινωνίας, ελεύθερης έκφρασης και συνεκπαίδευσης διαφορετικών ηλικιών όπου ενδυναμώνονται οι κοινωνικές σχέσεις.
Τα δύο παραπάνω κινήματα δεν είναι τα μοναδικά που μας εμπνέουν για την δημιουργία ενός σχολείου για παιδιά 3-12 χρονών, σίγουρα όμως έχουν πολλά στοιχεία με βάση τα οποία θα θέλαμε να δομήσουμε τις λεπτομέρειες του οράματος μας. Είναι δύο κινήματα που μας εκκινούν και μας κινητοποιούν σε μία συνέχεια. Μπορεί τα κινήματα να προέρχονται από άλλους τόπους και από άλλες αφετηρίες αλλά σίγουρα και τα δύο έρχονται σε αντιπαράθεση με το κυρίαρχο εκπαιδευτικό σύστημα. Οι πιθανότητες να δημιουργηθεί ένα τέτοιο σχολείο στο εδώ και στο τώρα είναι μικρές αλλά επιθυμούμε «την υιοθέτηση μιας ουτοπικής θεώρησης της ιδανικής κοινωνίας ως σημείο εκκίνησης»(Suissa) για την δημιουργία τόπων και κοινοτήτων αλληλεγγύης, φιλίας και ανθρώπινης ευτυχίας. Τα παραπάνω μπορούν να μας βοηθήσουν στο να αναστοχαστούμε πάνω σε αυτά που ήδη φτιάχνουμε αλλά και πάνω στον ρόλο των οραμάτων και της φαντασίας στην εκπαιδευτική διαδικασία, τόσο σε ατομικό όσο και συλλογικό επίπεδο. Η παιδαγωγική δεν πρέπει να έχει συγκεκριμένη συνταγή αλλά να μετατρέπει την πραγματικότητα σε συνεχή πειραματισμό.