Μια μικρή ανατροφοδότηση από την αυτομόρφωση “Φύλο, Σώμα, Σεξουαλικότητα στην παιδική ηλικία”

ήταν σαν να φορούσε το φύλο του…’
τα πάντα είναι κωδικοποιημένα σε σχέση με το φύλο, τόσο πολύ που νιώθεις αδύναμος…’

Το παιχνίδι και η φαντασία ως εργαλεία μάθησης και συμβίωσης

Αυτομόρφωση στο Μικρό Δέντρο Σάββατο 24 Μαρτίου στις 18.00

Μία ακόμη ανοιχτή αυτομόρφωση στο Μικρό Δέντρο με θεωρητικό και βιωματικό χαρακτήρα. Θα συζητήσουμε για την στάση μας απέναντι στην φαντασία και το παιχνίδι όπως αυτά εκδηλώνονται μέσα σε μία κοινότητα παιδιών.
Θα επεξεργαστούμε ερωτήματα όπως: Τι είναι δουλειά και τι παιχνίδι, πώς τα προσεγγίζουμε και τι σημαίνουν για εμάς; Ποιά είναι η στάση μας απέναντι στην οθόνη ως μέσο ψυχαγωγίας και με ποιά κριτήρια διαλέγουμε τα βιβλία και τις ιστορίες μας;

Το Μικρό Δέντρο πάει Γιάννενα

Το κοινωνικό φροντιστήριο “Τελευταίο Θρανίο” σας προσκαλεί στο διήμερο εκδηλώσεων με τίτλο “Προς μια Ελευθεριακή Παιδεία” την Παρασκευή 16 και Σάββατο 17 Μαρτίου 2018 που θα πραγματοποιηθεί στον Ελεύθερο Κοινωνικό Χώρο ΑΛΙΜΟΥΡΑ (Αραβαντινού 6 της Στοάς Σκόρδου, Είσοδος και από Τσιριγώτη 14)

Τι σημαίνει “Ελευθεριακή Παιδεία”; Τι είναι το τόσο διαφορετικό που έχει να προτείνει; Πώς γίνεται να έχουμε μάθηση χωρίς επιβολή; Πώς διαμορφώνονται οι σχέσεις των εμπλεκόμενων στην μαθησιακή διαδικασία; Υπάρχουν δομές που λειτουργούν με αυτό τον τρόπο; Μπορούμε από τη Θεωρία να περάσουμε στην Πράξη;

Την Παρασκευή 16 Μαρτίου 2018 θα γίνει παρουσίαση των ομάδων αυτομόρφωσης και εγχειρημάτων ελευθεριακής παιδείας που στεγάζονται στον Ε.Κ.Χ. ΑΛΙΜΟΥΡΑ.
Το Σάββατο 17 Μαρτίου 2018 το Ελευθεριακό νηπιαγωγείο “Το Μικρό Δέντρο” θα παρουσιάσει τον τρόπο λειτουργείας της αυτοοργανωμένης παιδαγωγικής του κοινότητας που λειτουργεί πρωινή καθημερινότητα με παιδιά.

Πρόγραμμα Εκδηλώσεων

Παρασκευή 16 Μαρτίου 2018
20:00 Παρουσίαση Δομών:
Ομάδα Ισπανικών: Ελεύθερα μαθήματα Ισπανικών
Σχολή Δουρούτης: Αναγνώσεις φιλοσοφίας
Τελευταίο Θρανίο: Κοινωνικό φροντιστήριο

Σάββατο 17 Μαρτίου 2018
13:00 Συλλογική Κουζίνα
20:00 Παρουσίαση Ελευθεριακού νηπιαγωγείου “Το Μικρό Δέντρο” : Αυτοοργανωμένη παιδαγωγική κοινότητα που λειτουργεί πρωινή καθημερινότητα με παιδιά.

μπορείτε να κατεβάσετε τη μπροσούρα της παρουσίασης του Μ.Δ. από εδώ

Ψηλαφισμοί περιβαλλοντικής ηθικής

Το εγγενές ενδιαφέρον του ανθρώπου προς το περιβάλλον

Θεωρούμε ότι η διαδικασία της μάθησης πρέπει να περιλαμβάνει την ελεύθερη αλληλεπίδραση με το υλικό του σχολείου αλλά και με το έμψυχο περιβάλλον. Αφήνοντας για λίγο στην άκρη τους άλλους ανθρώπους και την ελευθερία και τα όρια ανάμεσα τους, ασχολούμαστε ξεχωριστά  με την αλληλεπίδραση με τα μη ανθρώπινα έμψυχα όντα.

Τα παιδιά ήδη από πολύ μικρή ηλικία, πριν καν έρθουν σχολείο, έχουν δείξει το ενδιαφέρον τους για τα ζώα. Εντοπίζουν τα έντομα κάτω στη γη, λένε πολύ γρήγορα μετά το «μαμά» και το «γαβ-γαβ», κοιτούν τα πουλιά που πετούν. Ζουν πολλά διαφορετικά είδη, ακόμα και στις πόλεις. Το πιθανότερο είναι ότι το παιδί παρατηρεί τη φύση γύρω του, πολύ πριν ο ενήλικας αρχίσει να του εισάγει υλικό (π.χ. βιβλία με εικόνες). Αναγνωρίζουμε το παναθρώπινο εγγενές ενδιαφέρον προς τη φύση, πολύ πριν την ανάγκη ύπαρξης θεωριών για την περιβαλλοντική ηθική.

Για καλή μας τύχη (ή επειδή το διαλλέξαμε) το σχολείο μας βρίσκεται δίπλα στο σημείο που τελειώνει η Τούμπα και αρχίζει το δάσος. Τα γύρω σπίτια είναι κυρίως μονοκατοικίες με αυλές που χωρίζονται από το δάσος με τον περιφερειακό. Πολύ κοντά μας, λοιπόν, αρχίζει το δάσος και τελειώνει η πόλη. Στην Τούμπα, κατά μήκος των ρεμάτων της, υπάρχουν γειτονιές με παλιές μονοκατοικίες και μεταξύ των σπιτιών αναπτύσσεται ελεύθερη γηγενής βλάστηση.

Έτσι, πίσω από το κτίριο του σχολείου μας υπάρχει ένα τμήμα των τελευταίων κωνοφόρων δέντρων του δάσους πριν αρχίσουν οι πυκνές πολυκατοικίες. Πέρσι αποφασίσαμε να καθαρίσουμε αυτό το κομμάτι που τώρα αποκαλούμε αγρό, ακολουθώντας μία λογική: Κόψαμε τα κλαδιά των δέντρων που είχαν ακουμπήσει στο έδαφος και τα πυκνά αγκάθια. Καθαρίσαμε τα μπάζα και τα σκουπίδια που κατεβάζει ο περιφερειακός (για την ακρίβεια χρειάζεται να καθαρίζουμε συνεχώς από τα πλαστικά που κατεβαίνουν). Ορίσαμε ένα κομμάτι στο οποίο δεν θα επεμβαίνουμε καθόλου. Ενισχύσαμε τα σημάδια από τις ροές του νερού που υπήρχαν στο έδαφος και δεν έχουμε περιφράξει παρά μόνο σχεδόν νοητά. Χρησιμοποιούμε φυσικά υλικά για τις κατασκευές και διατηρούμε ένα μπαξέ με οπωροκηπευτικά, λουλούδια και βότανα. Πάντα βάζουμε σε ένα μπολ χαμηλά τα περισεύματα από το μεσημεριανό μας και πρόσφατα βάλαμε σε ένα κοντό κορμό συκιάς και μία ταίστρα πουλιών με σιτάρι.

Στον αγρό, λοιπόν, έχουν εμφανιστεί πολλά διαφορετικά είδη. Καρακάξες, χελώνες, σκυλιά, γάτες, σπουργίτια, σκίουροι, τσαλαπετεινοί. Κότες, γεωσκώληκες, αράχνες, μυρμήγκια, κουνούπια και χίλια δυό άλλα. Το γεγονός αυτό θέτει απευθείας ένας προβληματισμό παιδαγωγικής φύσης. Πώς θα εξασφαλίσουμε την ειρηνική εξερεύνηση του περιβάλλοντος για εμάς και για τα παιδιά με σεβασμό προς αυτό;

Η παιδαγωγική με την οποία ασχολούμαστε προσεγγίζει το άτομο ολιστικά. Δεν διαχωρίζει το σώμα από την νόηση και έχει σαν στόχο την απρόσκοπτη ανάπτυξη του οργανισμού ως όλον. Μοιραία αυτή η νόηση για τον άνθρωπο μας οδηγεί στη σκέψη ότι όχι μόνο ο άνθρωπος, αλλά όλοι ο οργανισμοί (θα έπρεπε να) έχουν δικαίωμα στην απρόσκοπτη συνέχιση του κύκλου της ζωής τους.

Από την αρχή συμφωνούσαμε ότι δεν θέλουμε να έχουμε στο περιβάλλον ζώα σε κλουβιά, ούτε να επισκεφθούμε έναν ζωολογικό κήπο/πετ σοπ. Αλλά βέβαια, αυτό δεν είναι  αρκετό. Ασχολούμαστε πρώτα εμείς με το να παρατηρούμε τη φύση γύρω από το κτίριο του σχολείου και μέσα σε αυτό (φυτά εσωτερικού χώρου και έντομα). Ενισχύουμε τα παιδιά να κάνουν το ίδιο και να μην παρεμβαίνουν στη δραστηριότητα του άλλου οργανισμού. Μοιραζόμαστε πληροφορίες όπως ότι ο τόσο ζουμερός και θελκτικός γεωσκώληκας ζει μόνο στο χώμα και οι τρύπες του βοηθάνε τα φυτά να ριζώνουν. Έτσι όταν τον βρίσκουμε με το φτυάρι μας στο χώμα τον επιστρέφουμε πάλι εκεί και προσέχουμε να μην τον πληγώσουμε.  Λέμε στα παιδιά ότι αν η γάτα θέλει να χαιδευτεί θα έρθει από μόνη της στην αγκαλιά τους. Ονομάζουμε τα είδη και θέλουμε να τονίζουμε ότι είτε κάτι μας φαίνεται χαριτωμένο είτε όχι, η ύπαρξή του έχει τη δική της αξία. Δεν θέλουμε να αντιμετωπίζουμε τα ζώα σαν να είναι απομονωμένα εργαλεία για μελέτη ή πειράματα. Η φύση έχει αξία πέρα και άσχετα με τη χρησιμότητα που μπορεί να της αναγωρίζει ο άνθρωπος.[1]

Ακόμη μία διαχωριστική γραμμή για την ανθρώπινη δραστηριότητα είναι η πρόκληση του πόνου σε έμβια όντα. Τα παιδιά από πολύ μικρή ηλικία μπορεί να κατανοήσουν ότι το φτυάρι δεν προκαλεί πόνο στο χώμα αλλά μπορεί να προκαλεί πόνο στο δέντρο. Χωρίς να είμαστε πολλές φορές σε θέση να στοιχειοθετήσουμε το τι είναι πόνος και το πώς γίνεται αυτός αισθητός σε άλλους οργανισμούς, τα σημάδια του αν κάποιος-α/κάτι πληγώνεται, άρα πονάει είναι αισθητά και ορατά.

Η καθημερινή αναγνώριση και ενασχόληση με τα δικαιώματα των οργανισμών που ζουν και αποτελούν το χώρο που ονομάζουμε σχολείο, είναι αυτή που θα εμφυσήσει στα μικρά παιδιά το σεβασμό προς αυτούς. Παραφράζοντας τον Γεωργόπουλο(2002,σελ.481) μπορούμε να πούμε ότι ο τρόπος για να «διδάξεις αξίες» στα παιδιά μπορεί να είναι η καθημερινή ενασχόληση και αναγνώριση της ζωής και των δικαιωμάτων των οργανισμών που ζουν και αποτελούν το χώρο του σχολείου. Έτσι θα βοηθήσουμε τα παιδιά  να συνηδειτοποιήσουν τις δικές τους αξίες, χωρίς να χαρακτηρίζουμε συμπεριφορές και γεγονότα ώς «σωστά» ή «λάθη».

Η εκδρομή στον ιππικό όμιλο

Όταν κάποια είπε στην παιδική συνέλευση ότι της αρέσουν τα πόνυ και ότι επισκέφθηκε μία φάρμα με την οικογένειά της, φυσικά τράβηξε το ενδιαφέρον κι άλλων παιδιών κι εμείς καταλάβαμε ότι αναδύθηκε ένα θέμα στην κοινότητα των παιδιών. Συζητήσαμε στη συνέλευση για τα άλογα, τις ζέβρες και τα πόνυ. Ξεφυλλίσαμε βιβλία με εικόνες και πληροφορίες για τα άλογα, μάθαμε χρήσιμο λεξιλόγιο και ζωγραφίσαμε

Στο  μεταξύ οι συνοδοί εξερευνήσαμε τί επιλογές έχουμε ώστε να έρθουμε σε επαφή με άλογα. Έχοντας ένα εύρος επιλογών από φάρμες και ιππικούς ομίλους καταλήξαμε στον ιππικό όμιλο της θέρμης και αυτή η επιλογή πάλι δεν είναι τυχαία. Εκεί θα μας δινόταν η ευκαιρία, έστω και για λίγο, να ασχοληθούμε με τη φροντίδα του ζώου, να το βουρτσίσουμε αλλά και όποιος/α ήθελε μπορούσε να ιππεύσει. Ξεναγηθήκαμε στους στάβλους και παρακολουθήσαμε ένα κορίτσι που ιππεύει το ίδιο άλογο εννιά χρόνια.

Από την άλλη ο στάβλος είναι στάβλος. Αυτά τα ζώα δεν είναι ελεύθερα. Πώς θα ήταν άραγε αν αυτά τα άλογα απελευθερώνονταν; Θα έμεναν στην πόλη σαν τους σκύλους και τις γάτες; Θα έφευγαν προς το βουνό; Τα άλογα για αιώνες τώρα ζουν κοντά στον άνθρωπο. Όπως και οι σκύλοι και οι γάτες. Έχουν υπηρετήσει τον άνθρωπο, έχουν βασανιστεί από αυτόν αλλά και έχουν γίνει συντροφιά του, αντικείμενα του θαυμασμού του και της παρατήρησής του. Εμείς , λοιπόν, ποιά κουλτούρα επιλέγουμε να αναπαράγουμε και ποιούς τρόπους θα διαλλέξουμε για να την ενσωματώσουμε;

[1] «Έμφυτη ή εγγενής αξία (αυταξία) είναι αυτή που έχει ένα ον ή αντικείμενο απλώς και μόνο από το γεγονός την ύπαρξής του και όχι λόγω της χρησιμοποίησής του για κάποιο σκοπό. Συνήθως αντιδιαστέλλεται προς την εργαλειακή αξία, την οποία αποδίδουμε σε κάτι το οποίο, χρησιμοποιώντας το, κερδίζουμε». Γεωργόπουλος (2002 σελ.216)

Βιβλιογραφία

Αλέξανδρος Γεωργόπουλος, Περιβαλλοντική Ηθική, εκδ. Gutenberg, Αθήνα 2002

Μάρραιη Μπούκτσιν, Η ριζοσπαστικοποίηση της φύσης, εκδ. Ελεύθερος Τύπος, Αθήνα 1985

Εικόνες

 

 

Το Μικρό Εργαστήρι Θεάτρου ή Ο Γύρος του Κόσμου σε μια Ώρα

Θέλοντας να φτιάξουμε ένα σχολείο που να είναι τόπος συνάντησης της κοινότητας ξεκινήσαμε και το Μικρο Εργαστήρι Θεάτρου. Η σκέψη μας ήταν να δημιουργήσουμε χώρο και χρόνο ώστε το σχολείο να αποτελεί τόπο δημιουργίας και επικοινωνίας για μια μεγαλύτερη ευρύτερη κοινότητα.  

Από το Σεπτέμβρη η ομάδα συναντιέται κάθε Παρασκευή από τις 18:00 μέχρι τις 19:30.  

Σε αυτές τις συναντήσεις χρησιμοποιούμε τα εργαλεια του Δράματος, τη βιωματική εξερεύνηση, τη συλλογική δημιουργία, την ανταλλαγή και το μοίρασμα  για να επινοήσουμε και να δημιουργήσουμε νέους κόσμους, να εκφράσουμε τις σκέψεις μας και τα συναισθήματα μας για διάφορα ζητήματα, να πειραματιστούμε με «προβλήματα» και «λύσεις».  

Μέσα στην ανάγκη για ελευθερία και αυτονομία αντιλαμβανόμαστε και την αισθητική μας χειραφέτηση, τη δυνατότητα να χρησιμοποιούμε τα καλλιτεχνικά μέσα , τα εκφραστικά μας μέσα, τη δυνατότητα να μεταποιούμε την πραγματικότητα  και να δημιουργούμε σύμβολα, τη δυνατότητα να μετατρέπουμε μια προσωπική ιστορία σε παγκόσμια και το αντίστροφο.  

Φτιάχνουμε τη δική μας συμβολική γλώσσα χρησιμοποιώντας το σώμα, τη μάσκα, το σκηνικό, το λόγο, την κούκλα. Εμπνεόμαστε από την πραγματικότητα, τη φωτίζουμε με προβολείς ή την κόβουμε κομματάκια σε μικρές σκηνές και επιβραδύνουμε το χρόνο.  

Έτσι μέχρι τώρα η ομάδα εξερεύνησε την πόλη που ζούμε, και την έννοια του χώρου του ατομικού και του συλλογικού, το χώρο του παιδιού και το χώρο του ενήλικα, ταξίδεψε στη στέπα και στη σαβάνα όπου ο χώρος και ο χρόνος είναι πολύ διαφορετικοί από τους δικούς μας, έφτιαξε τελετουργίες για να κατανοήσει τη σημασία τους και να περάσει από το χώρο της θέασης στο χώρο της δράσης. 

Μέσα από παιχνίδια ρόλων, αυτοσχεδιασμούς, παγωμένες εικόνες, τη δημιουργία σκηνικού χώρου, τη μεταμφίεση και το μακιγιάζ, τη χρήση των χρωμάτων και άλλων υλικών  δημιουργούμε τις δικές μας συνθήκες και παίρνουμε το χώρο και το χρόνο να τις επεξεργαστούμε και να δράσουμε. Τα ερεθίσματα πολλές φορές είναι από την καθημερινή ζωή άλλες από μύθους και ιστορίες, από όνειρα και επιθυμίες. 

Προτεινόμενα βιβλία και άρθρα:  

– Α. Μποάλ, Το θέατρο του Καταπιεζόμενου,μτφ. Ε. ΜπραουδάκηΘεωρία, Αθήνα 1981. 

-Π. Φρέιρε, Η αγωγή του Καταπιεζόμενουμτφ. Γ. Κρητικός, Ράππα, Αθήνα 1974. 

Αουγκούστο Μποάλ, Πολιτισμός και Εκπαίδευση 

http://www.theatroedu.gr/portals/38/main/images/stories/files/Arthra/2008%20BOAL_Politismos_Ekpaideysi.pdf 

-Εουτζένιο Μπάρμπα, Εισαγωγή στην ανθρωπολογία του θεάτρου 

http://www.theatroedu.gr/Portals/38/main/images/stories/files/Magazine/T3/T3%20Kaldi.pdf 

 

Φύλο, Σώμα, Σεξουαλικότητα στην Παιδική Ηλικία

Η παιδαγωγική μας στάση είναι κοινή προς όλα τα παιδιά, ανεξαρτήτως φύλου. Κύριο μέλημά μας είναι να μην συνδέουμε συμπεριφορές, ποιότητες συναισθημάτων, χαρακτηριστικά προσωπικότητας, προτιμήσεις, ενδιαφέροντα και ικανότητες των παιδιών με το φύλο τους, επιβεβαιώνοντας τα κανονιστικά στερεότυπα συμπεριφοράς και χαρακτηροδομής με βάση το φύλο. Σίγουρα, ακόμα, δεν θέλουμε να προβάλλουμε έμφυλες προσδοκίες ή απαγορεύσεις στα παιδιά για το ποιούς ρόλους πρέπει να επιτελούν ως αγόρια ή κορίτσια σε καμία πτυχή της κοινής μας καθημερινότητας. Είναι ανάγκη, όμως, να είμαστε σε επαγρύπνηση για να διαχειριστούμε κάποιες έντονες κοινωνικές επιρροές των παιδιών με βάση το φύλο τους, οι οποίες μπορεί να εγκλωβίζουν ή να επισκιάζουν την ολόπλευρη ανάπτυξή τους.

Σάββατο 24/02, 18:00 Ανοιχτή αυτομόρφωση με θέμα: “Φύλο, σώμα, σεξουαλικότητα στην παιδική ηλικία”.

μπορείτε να κατεβάσετε την μπροσούρα εδώ

Η εκδρομή στο οδοντιατρείο

Πριν από λίγο καιρό ένα μικρό μέλος της κοινότητας μας εξέφρασε την επιθυμία να επισκεφτούμε έναν/μία οδοντίατρο, πρόταση που έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από την συνέλευση των παιδιών. Είχε προηγηθεί επεξεργασία του θέματος στην πρωινή καθημερινότητα μέσα από υλικό και βιβλία που αναπαριστούν το ανθρώπινο σώμα και τις λειτουργίες του, θέμα που συχνά αναδύεται από το ενδιαφέρον των παιδιών. Έτσι τυπώσαμε φωτογραφίες με τα εργαλεία του οδοντιάτρου και τις ονομασίες τους όπως επίσης και τις ονομασίες των διαφορετικών δοντιών που έχουμε στο στόμα μας. Επίσης φέραμε τις οδοντόβουρτσες και το οδοντικό νήμα και πλύναμε τα δόντια μας.
Οι λεπτομέρειες τις εκδρομής οργανώθηκαν από την συνέλευση των παιδιών. Αποφασίστηκε να πάμε στην παιδική χαρά της γειτονιάς για να παίξουμε μέχρι την προγραμματισμένη ώρα της επίσκεψης και δύο παιδιά πρότειναν να πάρουμε μαζί μας το ρολόι για να μην αργήσουμε και το φαρμακείο για την περίπτωση που κάποια χτυπήσει. Τα παιδιά όρισαν υπεύθυνη για να μεταφέρει τα πράγματα και κάποιο παιδί ανέλαβε να δώσει το δώρο στην οδοντίατρο.
Τέλος, αποφασίσαμε να επισκεφτούμε το οδοντιατρείο του Κοινωνικού Ιατρείου Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης. Η επιλογή αυτή έγινε με γνώμονα την επιθυμία μας να συνεργαζόμαστε με δομές που διέπονται από τις αξίες της αλληλεγγύης και της αυτοοργάνωσης.
Κατά την διάρκεια της ξενάγησης μας στον χώρο είχαμε την ευκαιρία να επισκεφτούμε το φαρμακείο του κοινωνικού ιατρείου καθώς και το οδοντιατρείο. Η οδοντίατρος μας ξενάγησε στην χρήση των διάφορων εργαλείων καθώς και στην σωστή χρήση της οδοντόβουρτσας. Τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να αγγίξουν τα εργαλεία, να καθίσουν στην καρέκλα του οδοντιατρείου και, όσα το επιθυμούσαν, να εξεταστούν.
Το ΚΙΑ της Θεσσαλονίκης είναι μία συλλογικότητα φροντίδας της υγείας που παρέχει, εδώ και επτά χρόνια, πρωτοβάθμια ιατρική (έξω-νοσοκομειακή) και φαρμακευτική περίθαλψη σε όλους τους ανασφάλιστους κατοίκους της πόλης. Αποτέλεσε αποτέλεσμα της πρωτοβουλίας των υγειονομικών που ανέλαβαν την φροντίδα της υγείας των 50 μεταναστών απεργών πείνας τον Ιανουάριο του 2011 στο ΕΚΘ και στεγάζεται στην Αισώπου 24 στην περιοχή του Βαρδάρη. Το ΚΙΑ συνδέεται με ένα δίκτυο νοσοκομειακών και ιδιωτών γιατρών οι οποίοι αναλαμβάνουν δωρεάν τις ανάγκες που δεν δύναται να καλυφθούν εντός του Κοινωνικού Ιατρείου, όπως επίσης και με ορισμένα φαρμακεία τα οποία συλλέγουν φάρμακα για το ΚΙΑ.
Το ΚΙΑ αποτελεί ένα αυτόνομο και αυτοδιαχειριζόμενο εγχείρημα που λειτουργεί με σχέσεις αλληλεγγύης στο εσωτερικό του ενώ ταυτόχρονα επιδιώκει την συνεργασία με αντίστοιχες δομές της πόλης. Το όργανο λήψης αποφάσεων είναι η Γενική Συνέλευση στην οποία συμμετέχουν ισότιμα όλα τα μέλη με στόχο την σύγκλιση και την ομοφωνία. Το ΚΙΑ χρηματοδοτείται από αλληλέγγυα άτομα και συλλογικότητες ενώ δεν επιδιώκει την συνεργασία με το κράτος, την εκκλησία, την αγορά ή τα κόμματα προτάσσοντας παράλληλα τις σχέσεις αλληλεγγύης και την υγεία ως κοινωνικό αγαθό.
Ευχαριστούμε το ΚΙΑ Θεσσαλονίκης για την φιλοξενία και ιδιαίτερα την παιδοδοντίατρο Στέλλα Φράγκου για τον χρόνο, την υπομονή και την φροντίδα που έδειξε στα παιδιά μας.

η απόφαση της παιδικής συνέελευσης αναρτήθηκε στον πίνακα ανακοινώσεων

κάρτες λεξιλογίου και εικόνων για την προετοιμασία του θέματος

την ώρα της ξενάγησης